Antakya'nın büyüleyici doğal güzelliklerinden biri olan Harbiye Şelalesi, sadece görsel bir şölen sunmakla kalmaz, aynı zamanda derin bir mitolojik hikaye barındırır. Bu şelalenin etrafında şekillenen efsane, yüzyıllar boyunca kuşaktan kuşağa aktarılmış ve bölgenin kültürel zenginliğine katkıda bulunmuştur. Harbiye Şelalesi, doğanın sunduğu eşsiz güzelliklerin yanı sıra, aşk, dönüşüm ve kaybetme temalarını işleyen bir hikaye ile zenginleştirilmiştir.

Antakya Harbiye Şelalesi'nin mitolojik hikayesi şöyledir: Irmak Tanrısı'nın kızı olan Daphne bir “Su Perisi”, Apollon ise “Işık Tanrısı”dır. Mitolojiye göre Daphne kırlarda gezinirken Apollon ile karşılaşır. Apollon ona aşık olur ve onu izlemeye başlar. Daphne kaçamaz, Toprak Tanrıçaya “Beni sakla kurtar” diye yalvarır. Yakalandığı anda bir defne ağacına dönüşür, şimdiki Harbiye Çağlayanlarının bulunduğu yerde toprağa kök salar. Vücudunu kabuklar kaplar, saçları yapraklara, kolları dallara dönüşür. O an Apollon ağaca sarılır ve ağlayarak; “Daphne! Bundan sonra sen Apollon’un hiç solmayan kutsal ağacı olacaksın. Değerli kahramanlar, zafere ulaşanlar, hep senin dökülmeyen yapraklarından ördükleri çelenklerle alınlarını süsleyecekler.” Bu tatlı sözler üzerine Daphne, dallarını eğerek Apollon’u selamlar ve sessizce ağlar. Bugün hala coşkulu bir şekilde akan Harbiye Şelalelerinin Daphne’nin gözyaşları olduğuna inanılır. Bu hikaye, Tripadvisor gibi platformlarda kullanıcılar tarafından paylaşılan öznel bir yorumdur. Ayrıca, Harbiye Şelalesi'nin Antik çağdaki isimlerinin Kastalia, Pallas ve Saramanna olduğu bilinmektedir.