Alman Neo-Gotik tarzı, 19. yüzyılın başlarında Gotik mimarinin yeniden yorumlanmasıyla ortaya çıkmıştır. Bu stil, mimariye duyulan hayranlığın ve tarihsel referansların modern bir şekilde yorumlanmasının bir örneği olarak karşımıza çıkar. Özellikle, yapıların dış yüzeylerinde görülen detaylı süslemeler ve işçilik, Neo-Gotik'in karakteristik özelliklerini belirgin şekilde yansıtır.

Alman Neo-Gotik tarzının özellikleri şunlardır:

• Sivri kemerler ve kaburgalı tonozlar. Yükü daha dengeli dağıtarak yüksek ve geniş alanlar inşa edilmesini sağlar.
• Uçan payandalar. Duvarların incelmesini ve yüksekliğin artmasını sağlar.
• Büyük ve renkli vitray pencereler. İç mekanın ışıkla dolmasını sağlar ve dini ikonları estetik bir dille sunar.
• Süslemeli cepheler ve heykelsi detaylar. Gösterişli sütun dizileri, kabartmalar, aziz ve kral heykelleri, dini anlatıların binanın dış yüzeyinde vücut bulmasını sağlar.
• Yoğun taş işçiliği.
• Spiral kuleler.

Neo-Gotik, 19. yüzyıl başından itibaren Gotik biçimlerinin yeniden canlandırılmasıdır. Özellikle İngiltere ve ABD’de birçok kilise, üniversite binası ve kamu yapısı bu tarzda inşa edilmiştir. St. Antuan Kilisesi (İstanbul) gibi yapılar Neo-Gotik’in örneklerindendir.